Latest Blogs
Jeśli lubicie klimat filmów z Lizbony mam dla Was troche muzyki
historia lizbony w formie hip hop - mam dzisiaj dla Was troche muzyki która powstała jako efekt uboczny tworzenia filmów z Lizbony - smacznego :)
Lizbona – video i notatki z podróży
W tej części Lizbony muzyka nie jest tylko dodatkiem – jest czymś w rodzaju drugiej warstwy architektury, która rozlewa się wieczorami po ulicach, szczególnie właśnie w Alfamie. Historia fado, która rodziła się w XIX‑wiecznych portowych dzielnicach Lizbony jako śpiew biedoty i marynarzy, nabiera tu konkretu, kiedy widzisz, jak te piosenki wychodzą z małych knajpek prosto na kamienne schody, jakby były jeszcze jednym mieszkańcem dzielnicy, a nie tylko repertuarem dla turystów.
To, co najbardziej wciągnęło mnie w tę opowieść, to pojęcie saudade – nie tyle melancholii, ile jakiegoś trudnego do przełknięcia pogodzenia się z losem, w którym akceptacja zawsze ma w sobie nutę żalu. Stojąc nad Tagem, który u ujścia smakuje już słono jak ocean, miałem poczucie, że ta rzeka idealnie pasuje do fado: niby jeszcze nie pełne morze, niby wciąż miasto, ale w wodzie czuć już coś większego, nieswojego, coś, co od zawsze ciągnęło Portugalczyków w stronę nieznanego.
Rok na Bocznicy Mentalnej: Jak (Nie)Podróże Zmieniły ZNOŚNIE
Koniec roku to zawsze czas podsumowań. Przeglądamy stare notatki, zdjęcia, próbujemy nadać jakiś sens minionym dwunastu miesiącom. Kiedy cofam się myślami do początku tego roku, przypomina mi się wielka deklaracja, którą złożyłem na kanale. Pełen entuzjazmu opowiadałem o planach, które miały zdefiniować ZNOŚNIE. Przyzwyczajeni do filmów z Barcelony, Rzymu czy Paryża, mieliście dostać kolejną dużą dawkę podróży. Pamiętacie? Mówiłem: „planujemy w tym roku taki fajny wyjazd... tur Litwa, następnie Łotwa, następnie Estonia i skończylibyśmy w Finlandii”. To miała być podróżnicza ofensywa, seria filmów z trasy, która miała nas wszystkich przenieść daleko na północ.
Takumar 135 mm f 2.5
do mojej torby, obok radioaktywnego klasyka Super-Takumara 50mm f/1.4, i szerokiego Chinona 28mm, dołączył właśnie Super-Takumar 135mm f/2.5. To nie jest po prostu „długie szkło”. To narzędzie do optycznej alchemii.
Pierwsze, co uderza po podpięciu tego szkła do Lumixa S5II, to sposób, w jaki traktuje ono przestrzeń. 135mm to ogniskowa, która „kłamie” w najpiękniejszy możliwy sposób. Kompresuje perspektywę. Sprawia, że tło – oddalone o kilka metrów – nagle wyrasta tuż za plecami głównego tematu a światła tworzą wspaniały bookeh. Sama fotografia nie ma charakterystycznego zabarwienia które przybiera Super-Takumar 50mm f/1.4 pod wpływem żółknięcia radioaktywnego szkła.
Super‑Takumar 50 mm f/1.4
Super‑Takumar 50 mm f/1.4 w wersji 7‑elementowej to klasyczny „normal” M42, który łączy mitologię radioaktywnego szkła z bardzo praktycznym obrazem do codziennego dokumentu. Na pełnej klatce 50 mm daje perspektywę zbliżoną do tego, jak widzi oko, więc to naturalny wybór do ciała, twarzy i ulicy bez ekstremów.
Zasoby ludzkie, Czarne Fabryki, Kryptowaluty, Dochód Gwarantowany
Polska wchodziła w globalizację jako tanie zaplecze, ale wraz ze wzrostem kosztów pracy staje się „za droga” dla firm, które bez wahania przenoszą centra usług do jeszcze tańszych krajów – choćby do Indii, które równocześnie produkują nie tylko tanią siłę roboczą, ale także globalnych prezesów Microsoftu, Google czy ważnych polityków Zachodu. W tej perspektywie młode miasto‑usługa (Łódź kulinarna, startupowa, kosmetyczna) stoi na kruchym fundamencie: dopóki płynie zagraniczny kontrakt, działają knajpy, salony, małe startupy‑wydmuszki, ale gdy pociąg korporacji odjedzie, ujawnia się brak rodzimego, wysoko produktywnego kapitału.